Tati: Mon Oncle (1958)

Deze zomervakantie een retrospectief van de (geheel digitaal gerestaureerde) slapstick-komedies van de Franse meesterkomiek Jacques Tati (1907-1982). Zijn 6 speelfilms hebben grote invloed gehad op de cinema van de jaren '50 en '60. Ze waren komisch én maatschappijkritisch, in een beeldtaal die zich kenmerkt door het observeren van de menselijke soort. Verder ontwikkelde hij zich als een meester in geluidseffecten. 

Mon Oncle toont de botsing van twee werelden, die scherp met elkaar contrasteren. De familie Arpèl woont in een ultramoderne huis, waar veel is geautomatiseerd en het design het leven strak organiseert. Daardoor is er weinig ruimte voor spontaniteit of spel. Hun zoon Gérard (Alain Bécourt) groeit op in deze gecontroleerde omgeving en verveelt zich zichtbaar. De komst van Monsieur Hulot (Jacques Tati), de broer van Madame Arpel, brengt verstoring in deze zorgvuldig geordende wereld. Zijn nonchalante en speelse manier van leven botst voortdurend met de logica van efficiëntie en design. Het leidt tot een reeks komische situaties. Tegelijkertijd wordt hij voor de jonge Gérard een onverwachte bron van verbeelding en vrijheid. Om zijn invloed te beperken wordt Hulot zelfs aan het werk gezet in de plasticfabriek van zijn schoonbroer. Maar ook daar schopt hij de ordening van het systeem in de war.